Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγω...

Πάμε λοιπον να δούμε την έκθεση για τα πενήντα χρόνια του Αστερίξ.
Εστειλαν και προσκλήσεις.
Οχι σε μένα, αλλα πήρε το ματι μου μία.

Η μικρή εχει μούρλα με τον Αστεριξ τώρα τελευταία οποτε βγάζω λεφτά απ΄τη τράπεζα, παιρνουμε ταξί και παμε. Δεν της λέω τίποτα για να μην εχω καμια απογοήτευση και αρχισει την μουρμούρα, δεν το αντεχω.

Και παμε. Και μας λένε οτι ειναι "ελεύθερη η είσοδος" σαν να ειναι κατόρθωμα, χαρη και προνόμιο (θα καταλαβετε γιατι το τονίζω αυτό μετά)
Και βλέπουμε ένα μενίρ στην είσοδο, η μικρή τρελάινεται απ΄τη χαρά της και μπαίνουμε στο εστιατόριο και βλέπουμε 2 γυάλινες θήκες με κάτι κουκλάκια μπρελοκ και μπλούζες...στον τοιχο κατι αφισούλες. Ρωταμε μια κοπέλα εκεί προς τα που ειναι ειναι η έκθεση. Ολο χαρά... και ακούμε...
"Μα, αυτή ειναι".

"Και εχει και πανω στην βιβλιοθήκη τα τευχη απλωμένα."

Ορίστε;
5 κουκλάκια, ένα μπρελόκ και ενα σωβρακο σε γυάλινο τραπεζάκι και το λένε "έκθεση";
Οι μύξες κάτω από ένα παιδικό θρανίο έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και ενδιαφέρον.


Η κόρη μου έχει περισσότερα κουκλάκια απ'αυτά που είδαμε.
Παρ αυτά δεν το βαζω κατω.
Ρωτάω που αγοράζουμε ένα από τα κουκλάκια, γιατί ήταν τοσο απογοητευμένη που ήθελα έστω να φύγει με καλή ανάμνηση.
"Α, δεν τα πουλάμε"

οκ...

Ανεβάινουμε στην βιβλιοθηκη οπου βλέπω καμια δεκαριά τευχη και μερικά σε αρχαια ελληνικα. Για Γαλάτες, πολυ ταιριαστό.
Και μερικά στην κρητική.
Μχχ οκ.
Πέρα απ'αυτό εγώ ειχα περισσσότερα τευχη απ΄την "έκθεση".

Λέω λοιπον να μην τελειωσει σε φιάσκο η μέρα και να φάμε στον χωρο της "εκθεσης" που ήταν το εστιατόριο/καφετέρια.
Περιμενα 10 λεπτα να τελειωσει τον καβγά της η γυναικα στο μπαρ με τον μαγειρα (;) οπου της ζητάω ευγενικα να μου πει το μενου.
Μου απαριθμεί τις σαλάτες και την ρωτάω τι ειναι η Νισουάζ.

Σηκώνει το φρύδι της και με κοιτα με υφος.
Την κοιτάω σταθερά.
Ε ναι, δεν είμαι υποχρεωμένη να ξέρω τι ειναι η Νισουάζ, χεσε με.

Μου απαριθμει τα υλικά.
Παίρνω μια, και ενα παστίτσιο και δύο γλυκά.

Ζητάω ένα πιάτο να βάλω μισό και μισό στο παιδι.
Μου δειχνουν ένα το οποιο ήταν βρώμικο.
Ζητάω καθαρό.
Ο τυπος πίσω από την μπάρα με κοιτάει με ειρωνία και απορία.
"δεν ειναι καθαρό αυτό;"
"ειχε σοκολάτα"
το σηκώνει, το εξετάζει.
"Δεν θα έλεγα ψεμματα, την σκούπισα με το χέρι μου, είναι βρωμικο"
Τελείωνε επιτελους.

Μου φέρνει ένα πιατο.
Ξεκιναμε το φαί με την μικρή και φτυσαμε το μισό στις χαρτοπετσέτες.
Εχω φάει πολλες μαλακίες στην ζωή μου, αλλα αυτό πρέπει να ήταν ο,τι χειρότερο εχω φάει ποτέ, χωρίς υπερβολή.
Οι πατάτες ειχαν γευση νερού, σαν να παπαριαζαν σε ταπερ με νερό. Τα φασολάκια έλιωναν στο στόμα όπως οταν εχει ανοιχτεί μια κονσέρβα και εχει αλλιωθεί, ο τονος βρωμούσε.
Το παστίτισιο ξίνιζε.
Το μπαβαρουάζ ήταν καλό.
Η μούς ήταν τοσο βαριά που μετά από μια κουταλιά το άφησα ήταν σαν να τρωω βουτυρο.

Εφυγα κλαίγοντας τα λεφτά μου, την κούρασή μου αλλα κυρίως βλαστημώντας οποιον υπεύθυνο ειχε την φαεινή ιδεα να βαφτίσει "εκθεση" αυτό το έκτρωμα, απογοητευοντας σίγουρα όποια πιτσιρίκια τα πήγαν εκεί η γονείς τους.

Και έστειλαν και προσκλησεις!

Οσο για την ευγένεια των ανθρώπων του εστιατορίου/καφετέρια, τι να πω....

Ευγε ευγε, τα συγχαρητήρια μου. Σε όλους.
Από τους υπαλλήλους έως τον δημιουργό της "έκθεσης".



Βρε μπας και ήταν με επιχορήγηση;
Tax deductable?

3G

Από χτες το πρωί έχω πονοκέφαλο και τώρα ξύπνησα από τους πόνους.
Βρεξεεεε.

Πήρα στικάκι από την Βονταφον για το εξοχικό αλλα δεν εχει τελικά κάλυψη 3Τζι κιας μου είπαν οτι είχε. 3 στενα πιο κάτω έπιασε μια γραμμούλα αλλα και παλι ήταν πολύ αργό. 0.03 στο σπιντ τεστ
'Ηρθα σπίτι και το δοκίμασα. 1.99 έπιανε.
Δεν αξίζει τα 55 ευρώ το μήνα που θα στερηθώ για να τα πληρώσω.

Μπήκα σε ένα φόρουμ να διαβάσω εντυπώσεις και λέγανε για έξτρα χρεωσεις και αναρωτιέμαι μήπως τελικα το 55 είναι κανα πάγιο περίεργο.

Αυριο, αν αντέξω την σημερινή νύχτα, θα πάω.



Πονάω, ξεματιάστε μεεεε. Καντε κάτι .

Ανήσυχος ύπνος

Κατα περιόδους νίωθω έντονο φόβο για σεισμούς.
Με τον ψυχολόγο μου το απεδώσαμε στο άγχος για τα οικονομικά, τις ευθύνες που με "πλακώνουν" αλλα τώρα τελευταία, ενώ ειμαι καλά στην ζωή μου, είχαν ξανάρθει στο μυαλό μου.
Μετά εγινε ο σεισμός στην Ινδονησία. Μετά στην Ζακυνθο. Και για λίγες μέρες, δεν ειχα πια το άγχος μόλις ξάπλωνα το βράδυ. Θαρρείς θα πρεπε να ανησυχω αφού εκδηλώθηκαν σεισμοί αλλα ενιωθα μια χαρα.
Χτες όμως ξανάρθε και ήταν το κάτι άλλο.
Μου 'ρθε να βάλω τα κλάμματα μόλις ξάπλωσα. Ενιωθα με σιγουριά οτι όταν ερθει η ώρα μου, απ' αυτό θα πάω. Και δεν ειχα ίχνος άγχους όλη μερα, ούτε λόγους να νιώθω έτσι.

Δεν ξέρω. Φταίνει οι 3 καφέδες που ήπια (ενώ δεν πίνω);
Φταίει που κάθε φορά πριν γίνει κάπου το ψιλονιώθω; Μην με ρωτατε πως και γιατί δεν θεωρω οτι ειμαι "ιδιαιτερη", ίσως απλά σαν τα ζώα, να μην εχω εξελιχτει τόσο και να το "πιάνω" στα κυτταρά μου.
Ισως το γεγονός οτι νιωθω οτι ειμαστε όλοι συνδεδεμένοι (δεν το σκέφτομαι, το νιώθω σαν γενική αίσθηση)... δεν ξερω πραγματικα.

Χτες ήταν πραγματικά πολύ έντονο.
Αποκοιμήθηκα βέβαια, αλλα όχι με ησυχία, ούτε με την διάθεση που είχα όταν ξάπλωσα.


Ισως πολύ απλά να φοβάμαι πολύ τους σεισμούς.

Οικογενειάκες στιγμές

Μου άρεσε η σημερινή μέρα. Δεν πήγα στο εξοχικό όπως ειχα υπολογίσει λόγω βροχής, και ευτυχώς γιατί αν με έπιανε στο εξοχικό αυτή η καταιγίδα, πως θα περπατούσα 15 λεπτά για να πάω στη σταση για να παω να πάρω το παιδί;
Οταν ήρθε επιτελους ήταν ήδη βράδυ και ήταν κακόκεφη.
Την άφησα να παίξει, ετοίμασα ζεστή σοκολάτα και πάιξαμε Ούνο. Και με κέρδισε.
Της ετόιμασα έναν χωρο στο δωμάτιο να κάνει τα μαθηματικά της και της εξήγησα την αφαίρεση. Οταν δε, το κατάλαβε ήταν τοσο χαρούμεν η και περήφανη για τον εαυτό της....
Οποτε κάνει Τάι τσι στο σχολείο μου γυρνάει σε καλή διάθεση.
Είναι τυχαίο;

'Ηταν μια ωραία βραδιά πάντως, και το ευχαριστήθηκα.
Χαλάρωσα.

Εμπνεύσεις

Μονο εγω βλέπω (η μάλλον ακούω) την ομοιότητα; Αν και δυσκολευομαι να προσδιορίσω ποιο από τα δύο κουπλέ-εισαγωγες μου μοιάζει πιο πολύ με το κουπλέ του Ελληνα.

Κόψε το γαμημένο ΛΩΡΟ

Χτυπάει το τηλεφωνο.

"γεια σας, κάνετε μαθήματα Αγγλικών;"
'Μάλιστα."
'Πότε μπορείτε να έρθετε;"
"Μισό λεπτό, ειναι παιδάκι, ενήλικας, για σας;"
"Φοιτήτρια."
Και προσθέτει
"Μπορείτε να έρθετε την Τετάρτη..."
"Λυπάμαι δεν έχω χρόνο, μπορώ μόνο πρωινά της Δευτέρας και της Παρασκευής."
Ακούω ψίθυρους.

"Είναι δίπλα σας; Να μιλήσω στην ίδια."
"Μιλάτε μαζί μου, δεν πειράζει."
"Μάλλον δεν κατάλαβα...πόσο χρονών είναι;"
"δεκαεννιά."

Αφήνω επίτηδες την σιωπή να πέσει.

"Κοιτάχτε εμάς δεν μας βολέυει η Παρασκευή, μόνο την Δευτέρα μπορείτε;" ο τόνος της ειναι λίγο εκνευρισμένος.
"'Εχουμε Νοέμβριο, έχω ήδη φτιάξει το πρόγραμμά μου."
Αρχίζει να απολογείται, κατι που δεν ήταν τγο ζητούμενό μου καιμου έκανε και εντύπωση πώς από Ψιλοκατηγορώ, μαζευεται σαν δαρμένο σκυλί.
"Μα δεν ειπα να αφήσετε το πρόγραμμά σας προς θεού, καταλαβαίνω..."
"Ακουστε αν θέλει, μπορει να κάνω μια εξαίρεση και να ερθει σπίτι μου αφού εχω βάλει το παιδί για ύπνο αλλα λίγω συγκυριών θα πρέπει να μιλήσω στην ίδια οπως καταλαβαίνετε."

Επιμένω;
Επιμένω.19 χρονών κανονίζεις μόνος το προγραμμά σου και μιλάς με την δασκάλα, δεν βάζεις την μαμά να κανει κατι που μπορείς η ίδια.

"καλά, αφήστε το θα σας ξαναπάρουμε".
"Οπως καταλαβαίνετε".



Τις τραβάω αυτες τις μανάδες που γαντζωνουν τα νύχια τους στα παιδιά τους ή μου φαινεται;

Χτες

Αποφάσισα να πάω στο εξοχικό. Ο λόγος που δεν πήγαινα είναι γιατι με κανουν να νιώθω έντονα οτι ειναι "δικό τους". Λαχταρω να νιώσω οτι καπου εχω ένα λιμάνι και οταν διαχωρίζονται μου υπενθυμίζουν οτι εγω ειμαι από την μία πλεύρα και κείνοι από την άλλη.

Πήγα να καθαρίσω. Κοντεψα να πεθάνω. Δεν μιλάμε μόνο για σκόνη. Μιλάμε για βρωμιά στο ψυγείο, στο πάτωμα, στα ντουλάπια, σταγονες χυμών, φαγητού. Τέλος πάντων.

Καθάρισα, ετοιμασα τον χώρο να πάμε με το παιδί, ρωτησα για τα δρομολόγια λεοφωρείων για να πηγάινει σχολείο, και άφησα 5 πράγματα.

Την επομένη πέρασα να πάρω λεφτά από τους δικούς μου γιατί έχασα όλες μου τις κάρτες στον δρόμο και τις μπλόκαρα. Λεφτα που αναγκαστηκα να φωνάξω για να τα πάρω.(Αν σκεφτείς οτι η μάνα μου μουρμούραγε οταν στα γενεθλια του παιδιού μου έλειπαν 5 ευρώ για το σουπερμάρκετ αντί για 3 που της ζητησα, και το εκανε θέμα,ενω στο πορτοφόλι της ειχε 3 πενηντάρικα, καταλαβαίνεις τι έγινε τώρα.
Τελικά προσφέρθηκε να της τα δώσει η νονά του παιδιού, μπας και βγάλει τον σκασμό).

Μπάινω στο σπίτι.
"Τώρα πας στο εξοχικό; Είναι νύχτα".
"πάω τα πράγματα"
"Ποια πράγματα; Τι πράγματα; Πού θα τα αφήσεις;"
Ο έλεγχος προσωποποιημένος.

Δαγκώθηκα που άνοιξα το στόμα μου και την προσπέρασα αγνοώντας την.
Να κατσω να της εξηγω οτι θελουμε πετσετες και σεντόνια, και φαγητα΄και ρούχα σαν να απολογούμαι ή να δίνω αναφορά;
Η ερώτησή της ήταν σαφής των σκέψεών της.

Πήρα τα χρήματα, έιδα τον πατέρα μου.

"Τώρα που θα πας όμως θα πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο, αυτά ειναι ξοδα που δεν τα υπολογίσαμε..."
Συνέχισα να την αγνοώ.

Να σου πω, μαμα, τι έκανες με τον Σιμονσίνι τον γιατρό από την Ιταλία που μου ζήτησες να του γράψω;
"Είνα τρελός!" και έκανε χαρακτηριστική κίνηση του χεριού.
'Ηθελε να έρθει, να του πληρώσω εισητήρια, ξενοδοχεία"
-Θα προτιμούσες να κάνει διάγνωση απ΄το τηλέφωνο;"
-Δεν μου κάνει, δεν τον θέλω.
Οχι επειδή ειναι κακός γιατρός, αλλα επειδή ζήτησε να του πληρώσουν τά έξοδα.
Σοβαρό κριτήριο. Ποσο κάνει ένα εισητήριο από Ιταλία; Και μια διαμονή 2 ημερών;
Μου ρθε αναγούλα.
"Με τι ευκολία αχρηστεύεις τους θεούς που εσύ πιστευεις πρώτη", της λέω "και πόσο έυκολα λες "τρελό" κάποιον..."
Δεν ήθελα να τσακωθώ.
Κουράστηκα.


Πηγαίνοντας στην πόρτα με ξαναρώτησε πότε θα πάω στο εξοχικό.
"Δεν θέλω να σου πω, δεν το καταλαβαίνεις;" της απάντησα.
Το πρόσωπό της παραμορφώθηκε από λύσσα. Νομίζω μόνο εγώ την εχω δει έτσι και την έχω δει συχνά.
"Τίποτα τίποτα τίποτα;" κουνούσε τα χερια της πέρα δώθε με δύναμη. "Να μην χαρώ για σένα;"
(η αιώνια καραμέλλα-ψέμα)
'Τίποτα. Δεν γουστάρω έλεγχο."
Μουκλεισε την πόρτα καταμουτρα.
Κατέβηκα κάτω...



Στην έισοδο βρήκα έναν φίλο του πατέρα μου.
Μετά από λίγες κουβέντες μου είπε οτι και κείνος έχει καρκίνο.
"Αλλα δεν πειράζει, δεν έχω παιδιά, γιατί να ζήσω;" είπε και βούρκωνε.
Πώς φαινόταν η προσπάθεια συμβιβασμόυ με το μυαλό.
Ενας γλυκομίλητος άνθρωπος, ήπιων τόνων, χαμογελαστός μια ζωή.
Δεν θέλησε να με φιλήσει μη με κολλήσει κατι.

Και ένιωσα λύπη και στεναχώρια και δεν ήξερα τι να πω σε έναν άνθρωπο που παλευε να αποδεχτει οτι η ζωή του τελειώνει.

Σκέφτηκα οτι πήγαινε επάνω, και του είπα
"Δεν ξέρω αν αυτά που κάνουν επάνω πιάνουν ή όχι, ειναι πολύ ακραία, και δεν ειμαι σε θέση να κρίνω. Αλλά μήν το βάζεις κάτω. Εγώ που δεν σε εχω ζήσει θα στεναχωρηθώ, φαντάζεσαι οι κοντινοί σου; Ο αδελφός σου;"

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.
Και για πρώτη φορά καταλαβα και συνηδειτοποιήσα οτι ο καρκίνος, τελικα σκοτώνει. Και τρόμαξα.

Νιώθω μαλακας

Το παιδί παρουσιάζει διάφορα μαθησιακά προβλήματα εδώ και καιρό και δεν ξερω αν ειναι λόγω 2 γλωσσων ή υπαρκτό θέμα.
Χτες είδα μια ταμπέλα για κεντρο δυσλεξίας. Νομίζοντας οτι ειναι ο κρατικός φορέας, πήρα για πληροφορίες.
Στο τηλέφωνο η κοπέλλα άρχισε να μου εξηγεί για τεστ ετσι για τεστ αλλιως, ψυχοκινητικά τεστ, ευφυίας, ορθογραφίας, για ένα δικό τους τεστ παγκοσμίας πατέντας κλπ κλπ κλπ...
Μου λεγε μου λεγε, σταματημό δεν ειχε και είχα ζαλιστεί.

Ωραία ολα αυτα της λεώ αλλα πείτε μου...ποσα; Μίλαγε.
Ξααρώτησα.
Τοσα για τα τεστ, τόσα για την ψυχολόγο.
"Και μετά θα μου πείτε πως να το αντιμετωπίσω στο σπίτι; Μια μέθοδο;
"Εεε σαφώς αλλα το παιδί θα θέλει μαι παρακολουθηση/στηριξη στο κέντρο."
Δηλάδη; μετάφραση τόσα για τα ωριαία/ εβοδμαδιαία τα οπόια δεν ξέρουμε και πόσα χρειάζονται.
Μάλιστα.


"Αν παω το παιδί σε κρατικό φορέα να κάνουμε τα τεστ, και έρθω σε σας για την παγκόσμια πατέντα πόσο θα μου έρθει το μαλλί;"
"Α δεν ξερουμε τι μεθόδους χρησιμοποιεί ο κρατικός φορέας".
Ζντόινγκ.
..."και;"
"Μπορεί να αλλιωθεί το αποτελεσμα, θα πρέπει να τα ξανακάνουμε".

"Δηλαδή, μου λέτε οτι με δύο διαφορετικές εξετασεις/ μεθόδους , μπορει να βγουν δυο διαφορετικά απότελέσματα; Και ποιον να πιστέψω εγώ;"
"Αυτό ειναι στην κρίση σας..."
"Μάλιστα. Αφήστε το , ευχαριστώ για τον χρόνο σας."

Μαμα...

γιατι έχεις μαύρο παιδάκι;
(στην ζωγραφιά πανω από το μπλογκ).


Δεν της αρέσουν οι "καφέ" άνθρωποι.
Είναι κατι συνηθισμένο στα παιδάκια ή να το ψαξω λίγο αν ειναι πχ γονιδιακό ή κάτι άκουσε;
(Ο πατέρας της έχει μεγάλο πρόβλημα με τους έγχρωμους, ποτε δεν καταλαβα το γιατί).

Θέλει να παντρευτεί τον Τεντεν και τον Αστερίξ.
Ενίοτε και τον Αγγελο.

Ο οποίος σήμερα μας πήγε στο εξοχικό και της έκανε αστεια.
Ενιωσα όμορφα.

Της εξήγησα οτι δεν μπορεί να παντρευτει τον Αγγελο, ούτε οταν μεγαλώσει γιατι ο Αγγελος αγαπά την μαμά, δεν ειναι ελεύθερος. Και δεν παίρνουμε αντρες όταν ειναι αλλονων, ακόμα και αν είναι της μαμάς μας που μας αγαπάει πολύ.

Ψιλοσαλατα το έκανα αλλα περασα τον "κανόνα", ελπίζω να πιασει ο σπόρος.



'Η ΄ταδε μου είπε οτι θέλει να κάνει σεξ" μου είπε τις προάλλες. (ξεκαθαρίσαμε οτι με το σεξ κανουμε μωρά αλλα δεν εχει ρωτήσει ακόμα το "πως")
"Δεν μπορείς" της απάντησα.
"Γιατί είσαι μικρή".

Οπως δεν μπορείς να περάσεις μόνη σου τον δρόμο. Μπορεί να χτυπήσεις. Καποια πράγματα δεν ειναι για παιδιά αλλά μόνο για μεγάλους.
"Θα χτυπήσω αμα κάνω σεξ;"
Εδραξα την ευκαιρία.
'Δεν θα χτυπήσεις, υπάρχει μια αρρωστια και πρέπει να ξέρεις πώς να την αποφύγεις. Οταν μεγαλώσεις θα μπορείς να προσέχεις."

(δεν θυμαμαι αν ειπωθηκαν ακριβώς έτσι, πάει καιρός)



Στον γυρισμό απ το εξοχικό, εξελίχθηκε ο εξής διάλογος.
'Αγγελε, αγαπάς την μαμά;
"Πολύ" απαντούσε με το χααρακτηριστικό αργό συλλαβιστό του τρόπο. 'Επαιζε μαζί της.
'Εγω πιο πολύ. 300"
"Εγώ 700"
'Εγώ ως το διάστημα"
"Εγώ όσο 3 διαστήματα"
"Μαμά, ποιος έχει δίκιο;

"Πάντα μα πάντα εσύ, μωρό μου."
Το προσωπό της φωτίστηκε.

"Δεν ξέρεις οτι πάντα εσύ θα κερδίζεις την καρδιά μου και πάντα με σένα θα είμαι;"
Περισσότερος φωτισμός.

Εσύ θα είσαι πάντα η αγαπημένη μου. Ο Αγγελος μια μερα θα φύγει. Εγώ κι εσύ όμως θα αγαπιόμαστε παντα.

Γυρνάει προς τον 'Αγγελο μεένα χαμόγελο ικανοποίησης.
Την βλέπω να ζηλέυει μερικες φορές. Εμένα, εκείνον. Ψάχνει την θέση της; Ποιος ξέρει.
Ο Αγγελος χασμουριέται.
Τον μαλώνει και μου εξηγει οτι στο σχολέιο δεν τα αφήνουν να σχαμουριούνται για γτα μικρόβια, και τους λένε να βάλουν το χέρι μπροστα.
Της λέω οτι θέλω να χαλαρώνει, ας κρύβεται αλλα να μην βουλώνει το στόμα της.
"Μα τα μικρόβια;" μου λέει
Ξεκινάει μια φιέστα φιλιών.
Νόστιμα μικρόβια μμμ, αναφωνέι ο 'Αγγελος μετα το πεταχτό φιλί που του δίνω.
Και εκεί πετάει το πρώτο αγγλικό της
"Shut up"( μα που να το άκουσε, άραγε....)
Γέλασα, αλλά της έκανα και κύρηγμα οτι όσο χαζά και να φέρεται ο 'Αγγελος πολλές φορές, δεν πάυει να ειναι μεγάλος και δεν μιλάνε έτσι τα μικρά παιδιά. 'Αλλο εγώ, άλλο εκείνη.


Πφφφ, κουράζομαι....:P

Θεέ μου.

Με κίνδυνο να με χλευάσει και να με πρήξει μια ψυχή, θα τις γράψω τις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν τον Θεο το τελευταίο διαστημα και γενικώς την ζωή μας.
Οταν εισαι γονιός, βλέπεις πώς συμπεριφέρεσαι στα παιδιά σου.

Σκέφτηκα οτι ο θεός, δεν παρακολουθεί τον καθένα μας, ούτε ανακατεύεται στις υποθέσεις μας.
Σαν γονιος, θέλω η κόρη μου να μάθει, όχι να την παιρνω από το χεράκι σαν μαριονέτα.

Και σκέφτηκα οτι πιθανόν, ο Θεός έγινε χίλια κομμάτια, σαν τις σταγόνες του νερού ενός ωκεανου, και έβαλε/μπήκε μία σταγόνα μέσα στον καθένα από μας.
Για οδηγηση, για φως που φωτίζει το μονοπάτι, για απαντήσεις, για ένωση και επικοινωνία με όλες τις άλλες σταγόνες, μέχρι να βρεθούμε κοντα και να γίνουμε ένας ωκεανός ξανα, ή εστω να το καταλάβουμε.
Ομως το τι κανουμε με την σταγόνα μας, αν την βλέπουμε, αν δυναμώνουμε το φώς της ή αν την σβήνουμε, ειναι δικό μας πρόβλημα. Εμείς χάνουμε τον δρόμο, εμείς νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι, και κατα συνεπεια σαν τυφλοι κάνουμε λάθος βήματα και πράξεις, προσπαθωντας να βρουμε στα σκατα και στις ψευτοαπολάυσεις, κάποιο νόημα.
Ενώ είναι απλό.
Εχουμε ένα δώρο και αυτό ειναι το manual.
Δεν ειναι ο Θεός άνθρωπος να μας κοιτα όλους ξεχωριστά, δεν ασχολείται με το κάθε πρόβλημα δίνοντας λύση η τιμωρία, τοσο σύμπαν υπαρχει στην τελική.

Είναι όλα ενεργεια είχε πει ο 'Αλμπερτ. Και ανάλογα με το ποσο καθαρή την κρατάς, τόσο πιο πολύ σε γεμίζει, σε αλλάζει και σε βοηθάει. 'Ενας μικρός εσωτερικός φάρος, μια λάμψη, μια φωνή. Ο θεός μου.


Σαν να λέμε το βιβλίο του μικρού προσκόπου,του μικρού εξερευνητή και του οδηγού επιβίωσης σε μορφή pdf για τον προσωπικό μας σκληρό δίσκο.


Εσείς το βρήκατε;